De laatste reis

In gedachten loop ik samen met U naar de einder

alweer een verre reis, waar het stuurwiel ons leidde

Zo zag ik menig heuvel, menig boom

leerde ik de schoonheid van het licht en de kunst om te kijken

ondertussen verhaalde U over het leven zelf

Gekneed uit dezelfde klei en gevormd door dezelfde aard

botsten we keer op keer, om dan snel weer samen te lachen

Uw ogen waren de spiegel die ik nodig had,

om te komen tot wie ik ben

Terwijl de zeewind ruist in mijn oren

die oorverdovende stilte

en de zeemeeuw U meevoert

naar de horizon waar de zon verdrinkt

moet ik U loslaten op die laatste reis

op weg naar de eeuwige vrede van het moment

Ik slaak een zucht om die ene traan tegen te houden

dat zoute vocht, een teken van liefde.

Mijn hoofd een chaos van herinneringen

die allen vechten met mijn tranen

Het was mooi zo, ik heb intens genoten

Ik heb geleerd, ik ben een deel

van U pa, van Uw leven

En met dat gevoel trek ik verder, trots,

door het leven

totdat mijn laatste reis me weer bij U brengt.